Ik miste iets,
dus maakte ik het

Ik zocht jarenlang naar sieraden die klopten. Wat ik mooi vond was onbetaalbaar — vitrines waar je een afspraak voor maakt. Wat ik wel kon betalen was binnen een seizoen dof, of het zei niets. Daartussen lag niets.

Dus begon ik zelf te rijgen. Eerst voor mezelf, aan de keukentafel, met parels die ik uitzocht omdat ze niet gelijk waren. Daarna voor vriendinnen die vroegen waar het vandaan kwam. Op een gegeven moment waren het er te veel om nog een hobby te heten.

Luxe die je aanhoudt als je de vuilnis buiten zet. Dat is het hele idee.

Ik koop parels in op wat ze samen doen. Een streng die los perfect is, valt om de hals vaak dood. Ik leg ze naast elkaar, schuif net zo lang tot de kleur klopt, en gooi weg wat niet meedoet. Daarna gaat elke streng door mijn handen: rijgen, knopen, sluiten, controleren.

Dat duurt langer dan een machine erover doet en het schaalt slecht. Het is ook precies de reden dat je stuk niet na één seizoen in een la verdwijnt. Een parel is een natuurproduct, geen print. Jouw ketting is nooit precies de ketting op de foto — en dat is geen kleine lettertjes, dat is de bedoeling.

Elk stuk dat je hier ziet heb ik zelf ontworpen en geregen.

— Danique